Elinden gelseydi kendinden de uzaklaşacaktın, yapamadın. Herkes kendi kuyusunu kalbinde taşır, biliyordun.
Reklam
Artık kabullendin, her veda ilki gibidir, artık biliyorsun, ayrılıp giden de geride kalan da bir parça ölmüştür.
En çok, mutlu olduğu anlardan korkan insanlardan oldun sende. Yeni aldığı elbiseler hemen eskimesin diye uzun süre giymeyip saklayan yoksullar gibi, mutluluğunu doyasıya yaşamaktan korkuyorsun.
Etrafı yüksek duvarlarla çevrili soğuk bir binada mıydı? Ruhu çok mu acıyordu?
İçimde yol bulan yıkıcı dürtüler her geçen gün gövdemi zehirleyip çürüttükçe, insanlardan kaçıyorum.
Reklam