Ne yapayım yahu herkesi sevemiyorum. Gerek de yok.
Asfiyâ
Herkesi sevmek imkânsızdır, lâkin ben sevgisizliği değil sevgiyi yaymayı tercih edenlerdenim. :)
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Dinya êdî wekî qefeseke teng li ser rihê mirov girtiye. Tu li ku derê binerî, tu li kîjan alî bimeşî, tu rastî dîwarekî sar û bêrih têyî. Ev dinya, ku berê bi dengê zarokan, bi parvekirina nan û bi samîmiyeta cîrantiyê dihat naskirin, niha bûye wekî çoleke bêdawî û bêdeng. Lê ya herî giran ne ev bêdengî ye, ya herî giran ew e ku her kes di nav vê qelebalixiyê de tenê ye, bêkes e û ji hev biyanî ye. Mirov êdî ne wekî mirovên berê ne. Her kesî maskeyek li rûyê xwe kiriye û di pişt wan maskeyan de hesabên tarî û berjewendiyên piçûk veşartine. Gava tu li çavên yekî dinêrî, tu êdî ronahiya dostaniyê nabînî; tu tenê sîbera gumanê u sarbûna xerîbiya sedsalê dibînî. Kes naxwaze derdê kesî bibîstîne, kes naxwaze bibe merhema birîna kesî. Peyvên 'em' û 'me'hatine jibîrkirin, tenê 'ez' û 'ya min' maye. Ev xweperestiya ku wekî jehrê di nav rehên civakê de belav bûye, her tiştê pîroz û bedew xera kiriye. Em di serdemekê de ne ku derew wekî rastiyê tê firotin û rastî jî wekî gunehekî tê veşartin. Dilên ku berê bi evînê û bi merhametê lê didan, niha bûne wekî kevirên reş. Ma mirov çawa dikare di nav vê tariyê de nefesê bistîne? Ma mirov çawa dikare li rûyê van mirovan binerî ku her yek ji wan bûye gurê yê din? Ne hurmeta mezinan maye, ne jî parastina piçûkan. Her tişt bûye wekî bazarekê; hêsirên çavan, êşên giran û heta dîn û bawerî jî bûne amûrên bazirganiyê.
Gava mirov li van kolanên qelebalix dimeşe, hîs dike ku her gava wî di nava valahiyê de diçe. Ev dinya êdî ne cihê manê ye, cihê xerîbiya herî kûr e. Kesên ku hîna dilê wan paqij maye, kesên ku hîna bi bihayê merivahiyê dizanin, di vê dinyayê de wekî penaberan dijîn. Rihê me birîndar e, xeyalên me hatine kuştin û hêviyên me di bin barê vê bêwijdaniyê de pelçiqîne.
Asfiyâ
Min demek dirêj e kurteyek ewqas xweşik a jiyanê nexwendiye. Spas ji bo gotin û nivîsên te yên ji dil. Mixabin, rewşa me ev e; bila pêşeroja me geş be.
Hastanede sıramı beklerken herkesin somurtup ciddi bir yüz ifadesiyle beklediğini yalnızca birkaç çocuğun gülümseyip neşeli olduklarını gördüm. Fark ettim ki bizler büyüdükçe fıtrattan kopuyoruz. Çocuklar ise fıtrat üzerine oldukları için etrafa gülücükler saçıp hissiz olmadıklarını hissettiriyorlar. Düşünürken yanıma kilolu bir dayı geldi ve konuşmaya başladı. Kilo başa bela insanı çok rahatsız ediyor dedi. Bende haklısın dayı dedim. Sonra yanımda duran kişiye göz ucuyla bakıp "Maşallah sıra dağları gibiyiz ikimizde." deyince üçümüz gülüşmeye başladık ve ortam değişti bir anda. Ama sen ova gibisin diye de eklemez mi. Nefsim okşandı biraz yalan olmasın. Ciddi yüz ifadelerinin yerini sıcakkanlı samimiyet içeren ifadeler aldı. Bir kişi ortamı değiştirebiliyor diye düşündüm. Sohbet esnasında Fransızca dersi öğretmeni olduğunu öğrendim. Beni burada görmese de teşekkür ederim o abiye.. Hatıra olarak burada kalsın.
Asfiyâ
Bir çehreye tebessüm olamıyorsak, bir gönle baharlar estiremiyorsak ne için yaşıyoruz ki. Allah bizleri geçtiği yerlerde çiçek açtıranlardan eylesin. (Geçmiş olsun)