“Olgunlaşmak kalbin daha hassas, kanın daha sıcak, zekânın daha işlek, ruhun daha huzurlu olması demek. İçlerinde böyle bir canlılık, böyle bir hayat coşkunluğu duyanlar dünyanın biricik hâkimleridir”(C.M)
Karşında ayakta durduğumda, saydam bir ayna gibi, bana baktın ve kendi imgeni gördün. Sonra “Seni seviyorum,” dedin bana. Ama gerçekte, senin bende sevdiğin bizzat sensin.
Bana düşüncesini açıklayana hayranım; düşlerini bana açan insana da saygım sonsuz. Ama bana hizmet edenin karşısında, niçin rahatsız oluyorum; hatta biraz da utanıyorum, niçin?