meric
@Mericmrc
Televizyonda söylü yorlardı geçen, karadelikler yakınlarındaki yıldızlardan kopan parçaları yutarak büyüyormuş. Tıpkı insanlar gibi. İnsanlar da içlerinin karanlığını, ruhunu emdikleri başka insanların aydın lığıyla besliyor. Anlasana, herkes birbirinin katili. Ama sorsan, herkes Çobanyıldızı, herkes incitildi, herkes aldatıldı. Peki o zaman inciten kim, kim kırdı bunca insanı?
Reklam
Ne var ki insan ölürken en çok hayallere geç kalıyordu. Vakit daralınca bütün kolaylar zorlaşıyor, mümkünler imkansızlaşıyordu. Böy le düşündükçe büsbütün gönül koyuyordum kendime. Ruhun büyük mesafeler kat etmesine vesile olacak ufacık adımları at mayı akıl edebilmek için, ille de ölmek üzere olmak mı gereki yordu?
Babalar bunu hep yapar. Bir gün ansızın ölürler ve siz elinizdeki hatıra
larla idare etmek zorunda kalırsınız.
Suçluluk illeti, işlediğim suçlardan çok daha fazla zorlaştır dı hayatımı. Çünkü suç saklansa da, suçluluk kalır.