Çiçek yetiştirmek hayata dair bir eylemdir ve umuda dair bir şeyler söylemeye imkân sağlar. Çiçek iyiliğin ve güzelliğin sembolüdür, ruha sekinet verir, gönlümüze umut tohumları eker.
Meselâ , bir validenin evlâdının mes’udiyetlerinden ve istirahatlerinden , şefkat vasıtasıyla aldığı lezzet, o derece kuvvetlidir ki, onların rahatı için ruhunu feda eder. Hatta o şefkatin lezzeti , tavuğu , civcivlerini himaye etmek için , aslana saldırtır.