"Onur…" diye mırıldandım titreyen sesimle. O an gözlerimi kapattım ve ismini onun dudaklarından bu binanın içinde ilk duyduğum ana gittim.
"Susmayacağım! Sen ne tür bir aptalsın!?"
"Aptal… Güzel kelime! Ama arkadaşlarım bana Onur der."
"Memnun oldum. Gerçekten şu an tek ihtiyacım adını öğrenmekti. Neler yapıyorsun, anlatsana. Hobi olarak insanları ölümle mi tehdit edersin?"
"Gece' ye gelinlik mi aldın?" dedim gözyaşları içinde. "Srni mutlu edecek her şeyi yaptım, her şeyi yaparım…" "Onur…" dedim, konuşmaya bile devam edemeyecek haldeyidim.
"Zeynep…" dediği sırada kendimi onun kollarında buldum. Ona sıkıca sarıldım, hüngür hüngür ağladım.
"Burada tanıştık, burada başladık, burada devam edeceğiz Zeynep. Burası bizim."