Tasavvufta “Nazar ber-kadem” ifadesi, “yürürken gaflete sebep olacak herhangi bir şey görmemek için gözünü ayağa dikmek, hep kendi işiyle meşgul olmak” şeklinde tarif edilir. Tasavvufta göz, kalbin penceresidir. Gözün gördükleri kalbi meşgul eder. Bunun için nerede olursanız olun bakışın haramdan, başıboşluktan, gereksiz şeylerden uzaklaştırılması gerekir. Bu durum gönlün ve zihnin Toparlanmasını, gelişmesini kolaylaştırır. 
Kimseyle münakaşa etmeyen, beğenmediği fikirleri bile sabırla dinleyen Mahir hoca, değiştiremeyeceği insanları, şeyleri ve halleri olduğu gibi kabullenmiş; fakat onlara gönlünde yer vermemiştir.