Oleraas
@Merrisaolera
Memlekette zelzele, dışarıda harp ve ben sana aşığım.
6 Eylül
117 okur puanı
Eylül 2024 tarihinde katıldı
Ben oyum ki kuvvetimden kâinat titrer
Ben oyum ki kol gücüm her canın hâkimidir Ben oyum ki kim olsa önümde baş eğer bana
Bastığım yer insanların secde ettiği yerdir Ben oyum ki mertlik tabiatında yoktur benzerim
Huzurumda hizmet edenler yiğitler zümresidir
Ben oyum ki adalet terazimde eşittir bütün halk
Şahların şahıyla yoksullar bence hep birdir Velhasıl, İzed'in izzet ve kudret kılıcıyım Aşk'ım ben; gücümden kâinat titrer
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Çok iyi, önceliğin sevgi ve saygı olduğu bir ailenin çocuğunun karanlık işlere bulaşması ve hırsıyla bir canavarı yaratması konusunu ele alıyor. Frankenstein, küçüklüğünden beri bilime ilgi duyan ancak bu ilginin biraz bilimin karanlık yüzüne doğru eğilim gösterdiği bir çocuk. Çocukluğundan başlayan ve yaşlılığına kadar yol alan hem çok başarılı hem de başarının içinde başarısızlığı hapseden işler yapıyor. Ölümden yaşam yaratmak en büyük gayesi. Ölmüş insanların cesetlerini büyük bir merakla inceliyor ve onların parçalarını yeni bir insan yaratımında kullanıyor. Sırrını çözdüğü yaşam ise onun için büyük bir hırsa evriliyor ve bu süre borunca ailesinden uzakta sadece kendini insan yaratımına adıyor. Bedenin tüm parçalarını tamamladıktan sonra sırrını çözdüğü yaşamı yarattığı insana veriyor. Ancak hesap etmediği bir şey var: o da yarattığı insanın bakımını üstlenmek. Derisi, gözleri, elleri, boyu, insandan ziyade bir yaratığa benzediği için kendi yarattığı varlıktan korkuyor ve ondan uzun yıllar boyunca kaçıyor. Öyle ki daha hayatın ne olduğunu bile bilmeyen, konuşamayan yaratık ise sadece yaratıcısının sevgisine muhtaç. Sevgisizlik kötülüğü doğurur. Bu gerçekten kiyap boyunca işlenen en önemli mesajlardan biri. Yapayalnız ve ne uapacağı konusunda bir fikri olmayan yaratık bir süre boyunca saklanmak zorunda kalıyor. Çünkü sebebini bilmediği bir şekilde onu görenler ya korkup kaçıyor ya da ellerindeki silahla onu öldürmeye çalışıyorlar. Bu süre boyunca sevgiden ve ilgiden ayrı kalan yaratık sadece dünyayı gözlemlemeye başlıyor. Bir ailenin içindeki sıcak sevgi ve bağlılığı gördükçe içindeki kabul edilmeme korkusu onu baştan aşağı sarsıyor. Kendini açığa çıkardığında ise aldığı tepki yine fatklı olmayınca tüm umutları onu öfkeye sürüklüyor. Kendi isteğiyle gelmediği sadece
"Eğer sevgi duyamıyorsam, korku salacağım, özellikle de baş düşmanım olan sana çünkü söndürülmez bir nefret duyuyorum yaratıcıma."
"Kahrolsaı yaratıcı! Ne diye kendinin bile nefret içinde sırt döndüğü böylesi korkunç bir canavarı oluşturdun?"