Oleraas
@Merrisaolera
Memlekette zelzele, dışarıda harp ve ben sana aşığım.
Şu anda okuduğu kitap
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Madeline Miller’ın Akhilleus’un Şarkısı, bir savaşın gölgesinde filizlenen ve sonsuzluğa uzanan bir aşkın hikâyesi. Ama bu yalnızca bir aşk hikâyesi değil; bu, gururun, kaderin, özlemin, sadakatin ve kaybın yavaş yavaş içimize işlemesi de aynı zamanda.
Bu kitabı bu kadar etkileyici yapan şeylerden ilki, Akhilleus ve Patroklos’un arasındaki benzersiz bağ. Onlarınki yalnızca dostluk değildi. Gerçek, dürüst, çıplak bir aşktı bu. Savaş meydanlarında, tanrıların hükmünde, insanların çaresizliğinde bile ayakta kalmaya çalışan bir sevgi. Her şeyin üstünde bir sevgi. Patroklos'un iç sesiyle aktarılan bu bağ, okurken kalbimin bir köşesinde hep sıcak kaldı.
Savaşın zamanla yarattığı umutsuzluk ve huzursuzluk çok incelikli şekilde işlenmişti. Her geçen günün, her kaybedilen adamın ardından gelen tükeniş hissi, karakterlerin değişimini gözle görülür şekilde ortaya koyuyordu. Akhilleus’un gururu, Patroklos’un yumuşaklığı ve içtenliği, ikisinin arasındaki o görünmez ama sarsılmaz saygı bağı, her şey çok büyük bir incelikle ve net bir şekilde aktarılmıştı.
Ama beni en çok sarsan, Patroklos’un ölümü oldu. Savaşmayı bilmemesine rağmen halkı için cepheye çıkması, cesurca bir karar verip o ağır yükü sırtlaması ve ardından gelen ölüm... Hektor'un elleriyle gerçekleşen bu kayıp, Akhilleus’un da içinde bir şeyleri öldürdü. O noktadan sonra, ne kehanet umurundaydı ne ölüme dair korkusu. Sevdiğini kaybetmiş bir adamın gözünde hiçbir şeyin anlamı kalmaz ya zaten.
Akhilleus’un cesetle birlikte uyuması, onu kendi elleriyle gömmesi ve öldükten sonra küllerinin Patroklos’unkilerle birleştirilmesini istemesi… Bu detaylar bir kahramanlık öyküsünü değil, yitip giden bir aşkın yasını anlatıyor. Belki de Akhilleus’un tek arzusu, yaşayanların dünyasında değil, ölülerin gölgesinde, Patroklos’un
"Ne var ki şöhret acayip bir şeydir. Bazıları öldükten sonra ün kazanır, bazıları da yok olur gider. Bir neslin hayranlık duyduğu şey diğer nesillerin tiksintisini uyandırır."
