EEG
@Mersanel
7 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir Ruhun İnkarı: Dorian Gray... spoilerlı yorum
Lord Henry, güzelliği ve gençliğiyle masumiyetin vücut bulmuş hâli olan Dorian Gray’i fazlasıyla ilgi çekici bulur. Zira Dorian, saf bir ruhun nasıl ve ne denli yozlaşabileceğini adım adım izleyebileceği ideal bir “denek”tir onun için. Romanda Henry, şeytanın sesidir; fısıldar ama asla elini kirletmez. Tüm kötülüklerin aslında Dorian’ın içinde var olduğunu, kendisinin yalnızca onları görünür kıldığını iddia eder. Fiilen günah işlerken görmeyiz onu; o sadece fikirler eker, telkin eder, yönlendirir.
Basil Hallward ise Dorian’ı gerçekten seven tek kişidir. Ne var ki taparcasına duyduğu bu sevgi, sonunda onun ölümüne sebep olacaktır. Basil, Dorian Gray’in ego savaşını istemeden de olsa başlatan kişidir. Bunun farkına vardığında sessiz kalmayı seçerek suça ortak olur. Konuşmayı seçtiğinde ise artık her şey için çok geçtir. Çünkü o noktada Dorian, yalnızca yozlaşmış bir ruh olmaktan çıkmış; başkalarını da bu yozlaşmanın içine çeken biri hâline gelmiştir.
Geçen tüm günah dolu yıllara rağmen Dorian asla yaşlanmaz; gençliğinin tazeliği onu terk etmez. Günahları ise Basil’in çizdiği portrede zuhur eder. Dorian’ın yerine portre yaşlanır, çirkinleşir. Bu durum, yaptıklarının bedelini ödemeyen bir insanın, sorumluluk almadan yaşayarak ruhunu nasıl çürüttüğünü gözler önüne serer.
Romanın sonlarına doğru Lord Henry, Dorian Gray’in cinayet işleyecek biri olmadığını söyler. Oysa Dorian çoktan birini öldürmüştür. Hem de kendini kurtarmak için, kendisini seven tek insanı: Basil Hallward’ı. Peki “kendini kurtarmak” ne anlama geliyordu?
Basil, Dorian’ın vicdanıydı. Portredeki değişimi gören Basil’i izlemek, Dorian için aynaya bakmak gibiydi. Üstelik yıllarca sakladığı sırrının artık bir ortağı vardı. Günahının Basil tarafından bilinmesi, onu inkâr edilemez kılıyordu; günah, görünür hale
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Wattpad kitaplarına bir şans vermek niyetiyle okuduğum bu roman, açıkçası beni pek şaşırtmadı. Anlatım dili oldukça sade, hatta yer yer sıradan; konu ise özgünlük açısından iddialı değil. Buna rağmen eseri “kötü bir seri” diyerek kolayca bir kenara koymak da haksızlık olur.
Özellikle kitap okuma alışkanlığı henüz oturmamış, 12–16 yaş aralığındaki okurlar için bir gençlik dizisi izliyormuş hissi yaratarak okuma eylemini cazip hâle getirebilecek bir akıcılığa sahip. Edebi anlamda okura derinlikli bir katkı sunduğunu söylemek zor; ancak okurken keyif veriyorsa, bu da başlı başına bir değerdir.
En azından mavi ekranlara biraz olsun mesafe koydurabiliyorsa, okunabilirliğini kabul etmek gerekir. Sonuç olarak edebi açıdan ortalama bir çizgide seyreden; fakat sürükleyiciliği sayesinde kendini okutan bir kitap.
Peter Pan, okunduktan sonra kolayca “bir çocuk kitabı” denip geçilemeyecek kadar katmanlı bir eserdi. Okuru hayal gücüyle örülmüş bir dünyaya davet ederken, satır aralarında büyümek, kaçmak ve kaybetmek üzerine güçlü mesajlar fısıldıyor. Okunması gereken bir kitaptı.
Etik açıdan rahatsız edici unsurlar barındırsa da, kitabın smut vaadi göz önüne alındığında bu noktayı eleştirmek hakkım değil. Roman, oldukça gizemli bir başlangıç yapıyor ve son ana kadar merak duygusunu canlı tutmayı başarıyor. Ne var ki final, tüm bu birikimi boşa çıkaracak kadar zayıf ve dağınık. Okurda uyandırdığı his, hevesle karmaşık bir hikâye kurup sonunda onu nasıl toparlayacağını bilemeyen acemi bir yazarın metniyle karşı karşıya olunduğu yönünde. Bu romanın yayımlanmış olması ise bende ciddi bir şaşkınlık yarattı.
