Şimdi fark ediyorum da... Yıllar sonra mutlulukla ilişkilendirdiğim çoğu gün, aslında yaşadığım sırada farkında bile olmadığım, fazlasıyla sıradan anlardan oluşuyormuş...
"İnsan babası ölünce yalnız kalıyor, yarım kalıyor ve kanaatimce babası ölen insandan daha yalnız kimse yok dünyada. Gölgesiz, sessiz, kimsesiz... Mecburen yaşıyor. Ve babası ölen insan herkesten daha çok ve daha çabuk yaşlanıyor..."