Kelimeler bazen yetmezdi,
Derdimi anlatmaya…
Ama bir nota çaldığında,
Her şey daha anlaşılır olurdu.
Piyanonun başına geçtiğimde,
Sanki dünya susar,
Sadece ben ve melodiler konuşurdu.
Ben onlarla büyüdüm,
Onlarla ağladım, onlarla güldüm.
Bir gün çaldığım ezgiyle
Annemin gözleri doldu.
“İşte” dedim, “Ben buyum.”
Ben duygularını müzikle anlatan bir çocuğum.
Sözüm değil, sesim var.
Ve müzik,
Bana en sessiz anlarda bile
Umudu fısıldadı…