Bazen kalabalıklar içinde yalnızım,
Ama yalnızlıkla dostluk kurdum ben.
Onunla dertleştim gecelerce,
O anlattı bana insanı,
Ben sustum, dinledim sessizce.
Yalnızlık beni korkutmadı,
Aksine büyüttü.
Her şeyden, herkesten uzak kaldığımda
Kendime daha çok yaklaştım.
Şiir gibi düşündüm hayatı,
Her dize bir yara,
Her kıta bir umut oldu.
Yalnızlık, bana şiiri öğretti belki de,
İçimdeki sesi duymayı…
İnsan kalabalıkta değil,
Kendi yüreğinde bulunur bazen.
Ben de kendimi,
Yalnızlıkla yaptığım uzun sohbetlerde buldum.