Derken bir damla daha düştü.
Mutlu Prens'in gözleri yaşlarla doluydu ve altın yanaklarından yaşlar süzülüyordu. Yüzü ay ışığında o kadar güzeldi ki Kırlangıç'ın içi acımayla doldu.
"Kimsin sen?" dedi.
"Ben Mutlu Prens'im."
"O zaman neden ağlıyorsun?" diye sordu Kırlangıç; "Sırılsıklam ettin beni."
"Ben canlıyken ve yüreğim insan yüreğiyken," diye cevap verdi heykel, “gözyaşlarının ne işe yaradığını bilmezdim, çünkü üzüntünün girmesine izin verilmeyen Kaygısızlık Sarayı'nda yaşardım....