Yaşantıları genişliğini yitirdiği sırada derinlik kazanmıştı.
Altı yıl boyunca dünya ile gelişigüzel bir bağ kurmaktansa o altı yılda tüm vakitlerini birbirlerinin gönlünün derinliklerine inmek için harcadılar.
Şu kocaman alemde sadece oturdukları bu yer aydınlık görünüyordu.
Lambanın gücünün erişmediği karanlık dünyayı tamamen unutmuşlardı.Her akşam bu şekilde yaşayarak kendilerine ait olan hayatı keşfetmişlerdi.
Eninde sonunda iyi bir şeyler olacak.Hep kötü şeylerin sürüp gitmesi mümkün değil.
Bizler böyle iyi şeyleri bekleme hakkına sahip olmayan insanlar değil miyiz?