Merve Cengiz
@Mervee_e
"Instagram : raftakiikitap"
Paramedik
141 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazı kitaplar vardır, okurken kendimizden bir parça buluruz. Hatta bazen daha da ileri gider: "Bu kadarı da olmaz, bu kitap beni anlatıyor!" deriz. Tam olarak öyle bir kitap.
Uyuyunca geçiyor mu peki bütün dertler? Peki ya uyanınca? İçmek ya da uyumak çözüm mü kurtulmak için dertlerimizden?
Eseri okurken sayfa sayfa bekledim: İşte dedim, şimdi atacak üzerindeki ölü toprağını! Bir insanın içindeki közü aşk alevlendirmeyecek de ne alevlendirecek!
Aslında onunki ne tembellik ne de uyuşukluk, onunki Oblomovluk.Peki nedir bu Oblomovluk?
Oblomovluk, bilinçli bir atalet halidir. Bir uyuşukluk değil, aksine fazla uyanıklık ve her şeyin farkında olma halidir. Ancak tüm bu farkındalık nedeniyle ilerlemek istememenin getirdiği bir tükenmişliktir.
Kazananların kaybedenlerin çok olduğu bir savaş alanı olan hayatta Oblomov bir savaşçı değil seyircidir. Yaşama savaşına katılmadan bir kenarda durup zamanın geçmesini bekleyen biridir Oblomov.
Hayatımın seyrini etkileyecek bir karar döneminde okudum bu eseri. Ve hayatımın önemli kararlarından birine vesile oldu. Eminim son nefesimizi verirken yaptıklarımızın pişmanlığından ziyade yapamadığımız şeylerin üzüntüsüyle hayata gözlerimizi yumacağız. Ştoltz'un tabiriyle: Ziyan olacağız.
Uzun uzun sayfalar dolusu yazılmış ancak su gibi biten bir kitaptı. Unutmayın ya şimdi ya hiçbir zaman. Keyifli okumalar dilerim şimdiden vakit kaybetmeyin.
“Daha iyisini bulursan beni unut,
Benden kötüsü çıkarsa hatırla beni…”
İnsanlara en güçlü duygunun ne olduğu sorulsa verilecek cevaplar arasında ilk dördünü tahmin edebiliyorum: aşk, sevgi, nefret ve öfke. Öyle duygulardır ki karşısında ne olursa olsun yıkmaya hazır hisseder insan kendisini.
Yüzbaşının Kızı, vatanseverlik, şeref, onur, sadakat, aşk gibi evrensel değerleri konu alır.
Genç subay Pyotr Andreyiç Orenburga görevlendirildiğinde burada kale komutanının kızı Masha ya aşık olur. Bu arada Orenburg yakınlarında Kazakların isyan haberleri de gelmektedir.
Bir yanda onur, görev, sadakat, diğer yanda aşkı… Seçim yapmak zorundadır Andreyiç.
Puşkin'in kitabın sonunda belirttiği üzere bu hikaye yaşanmış bir olaydan alınmış.
Tavsiye kısmına gelirsek herkesin okuyup seveceği bir kitap olduğunu düşünmüyorum. Betimlemeler yoğun, gözümüz de canlandırmak kolay. Dikkat dağılınca konudan kopabileceğiniz bir kitap sakin kafayla okumakta fayda var. 170 sayfa olsa da öyle bir günde bitip akıp gidecek bir kitap değil. Sayfalar betimlemelerle yeterince doyuruyor. Tarih kokan kitapları seviyorsanız tavsiye ederim. Keyifli okumalar şimdiden.
1922 yılında yayımlanan, dönemin toplumsal ve ekonomik koşullarına ışık tutan "Elizabeth Von Arnim" takma ismiyle Mary Annette Beauchamp tarafından yazılan, muhteşem tasvir ve
Zülfü Livaneli'nin Serenad eserini okumuş olanlara Struma ismi yabancı gelmeyecektir.. kelimelerle anlatılamayacak boyutta bir felaket yaşanmış yıllar önce. Sonu gelmeyen yazışmalar, sonuca ulaşamayan girişimler sonucu ölüme sefalete açlığa mahkum edilmiş yüzlerce insanın verdiği yaşam mücadelesi... ve içlerinde hayatta kalan tek kişi olan David Stoliar'ın öyküsü anlatılıyor bu kitapta.
Struma insanlığın ve tarihin en büyük ayıp ve günahlarından biri bana göre.
Tam 769 Yahudi göçmen, 1941 yılının Aralık ayında Faşist Romanya’dan son bir umutla yola çıkmışlardı.
Struma adlı dökülen bir gemiyle İstanbul’da karaya çıkacaklar, oradan Filistin’e gideceklerdi.
Köstence’den demir alan hurda gemi, yolda bozula bozula İstanbul Limanı’na ulaştı. Ne var ki beklemedikleri bir hayal kırıklığı karşıladı yolcuları. Bir yandan İngilizler’in baskısı, diğer yandan Nazi Almanyası’nın tehditleri… Türk yetkililerden karaya çıkma izni çıkmadı, çıkamadı.Dahası, geminin motoru söküldü… Çapası kesildi. Yolcular, pislik içinde, mikroplarla boğuştular… Susuz ve aç bilaç Sarayburnu açıklarında bekletildiler.
Sonunda Alemdar adlı bir römorkör Struma’yı halatla Karadeniz’e Şile önlerine çekti. Fazla tolerans göstermedi Azrail… Shch-213 diye bilinen bir Sovyet denizaltısı olarak geldi Karadeniz’in soğuk sularına. 24 Şubat 1942… Sabaha karşı daha güneş doğmadan, Sovyet denizaltısının torpilleri hedefe odaklandı. Gemi paramparça oldu.
Tam 18 yaşındaydı David… Canı gibi sevdiği nişanlısı ise 17 üstelik hamile…
O kadar üzücü bir olay ki söylenecek bişey bulamıyor insan.
Kesinlikle okuyun, okutun.
Melisa Kesmez'i ve bana hissettirdiklerini çok seviyorum. İnce ince işliyor insanın ruhuna o güzel kelimeleri. Okurken "ben de bunu demek istiyorum" ya da "ben de yazsam böyle ifade ederdim" dedirtiyor. Her hikâyesi diğerinden güzel diğerinden daha çok sevilesi. Yormuyor, zamandan çalmıyor, sana kendinden bir parça sunuyor.
İthaf bölümünde anneannesine değinmesi gözümde bir damla yaşın aniden belirmesine sebep oldu. Sonrasında en son hikâye olan Anneannemin Takma Dişleri'nde ise artık tek damla olmaktan çıkmak üzereydi…
Kısa öykülerden oluşan bu kitapta da insana dair duygu ve durumlar, aile, ikili ilişkiler, gözden geçirilmesi gereken hayatlar, bitirilmeye cesaret edilemeyen veya edilen birliktelikler, o an içinden geleni yapmak ve kendini tanıyıp bulmak uğruna vazgeçilen ilişkiler gibi bir çok konu işlenmiş. Oldukça sempatik, zengin bir anlatım.
Melisa Kesmez’in bu kitabını da gönül rahatlığı ile tavsiye edebilirim. Keyifli okumalar şimdiden.
