Agnes o an çocuğunun acısından başka her şeye dayanabileceğini anlıyor. Ayrılığa, hastalığa, darbelere, doğuma, yoksunluğa, açlığa, haksızlığa, dışlanmaya katlanabilir ama bu: çocuğunun
ölen ikizine bakışı. Kardeşinin ardından hıçkıra hıçkıra ağlayışı.
Çocuğunun acılar içinde kıvranışı.
Öğretmen neden olduğunu bilmiyor ama onda öteden beri babasının öfkesini ve hayal kırıklığını, at nalını çeken mıknatıs misali kendine çeken birşeyler var.
"Birine bakıp ruhunun en derinliklerini görebiliyor. İçinde bir nebze kötülük yok . İnsanın olduğundan farklı göründüğü yada olması gerektiği gibi değil, olduğu gibi seviyor. "