“Kendimi unutmak içim, seslerle oyalanıyordum. Seslere veriyordum benliğimi. Küçük tıkırtılara, fısıltılara, şehrin uzak sokaklarından kırıla kırıla gelen kahkahalara, sessiz ağlayışların, kıpırtısız katlanışların dalga dalga yayılmasına. Buna bir şehri tanımak denebilir belki. Belki bir yalnızlığı tanımaktı. Kocaman bir şehrin yalnızlığını tanımak.”
Ayfer Tunç