Merve KARLITEPE ÇETİNKAYA

İnsan yaşadıklarını korktuğu için unutur ya da utandığı için.
Reklam
Şimdi tam tersi:(
70'li yıllardaydık, önemli olan güzel olmak değil aydın olmaktı, oturup kitap okumak yerine güzelliği için zaman harcayan kızlarla dalga geçilirdi.
Anneannem bir keresinde bana büyük bir ciddiyetle "kendini sevmeyen hiç kimseyi sevemez.. Önce kendini sevmeyi öğren," demişti.
İnsan suyu bilmeyen balık gibiydi, bilmesi için sudan çıkması gerekiyordu. Hayat mecbur bırakmadıkça insan hayatı boyunca haya­tını sorgulamıyordu, sorgulamak için bir sebep gereki­ yordu. Hayat pek çok kişiye bu sebebi veriyordu aslında; tesadüf sandığımız karşılaşmalar, kaderin oyunu sandığı­mız olaylar hayatın GÖR deme biçimiydi. Ama çoğun­luk görmezden gelmeyi tercih ediyordu, hayatın akıntı­sının içinde kaybolup gidiyordu ya da büyük bir kayaya çarpıp parçalanıyordu.
Reklam