Merve
@Merveselcan
Sözcüklerin ötesinde bir dil var.
Bu dünya, Ezel ve ebedin arasında sıkışıp kalmış bir göz yanılgısıdır.
"Geçmiş tuhaftı. İnsanı hem hayata bağlayan hem her an kopup gitmeye hazır,en zaaflı,en zor,en zayıf parçaydı..."
İnsan yaşadıklarını korktuğu için unutur ya da utandığı için. Hatırlayınca acı veriyor diye unutmaz, acı kendini unutturmaz çünkü. Terapilerde açığa çıkan travmalar aslında unutulmamıştır, hep aynı yerde, zihnin ortasında, hatta gözlerin önünde bir yerde duruyordur, sadece dile gelmemiştir. Gerçekten unutulmuş, hafızanın kuyusundan söke söke çıkarılmış bir travma varsa, muhakkak benliği delik deşik edecek kadar büyük bir utancın va da korkunun parçasıdır.
