“Sefilim. Ne kadar mutsuz olduğumu bir bilsen…”
“Ne yapabiliriz ki? Hayatımızı yaşamalıyız. Evet Vanya dayı yaşayacağız. Uzun, uzun günler ve uzun geceler boyunca yaşayacağız. Kaderin önümüze çıkardığı zorluklara sabırla katlanacağız. Dinlenemesek bile hem şimdi hem yaşlandığımızda başkaları için çalışmaya devam edeceğiz. Ve ecelimiz geldiğinde buradan sessizce gideceğiz. Ve öte alemde O’na şunu söyleyeceğiz. Acı çektik ve ağladık. Hayat zordu. Ve Tanrı bize merhamet edecek. Sonra sen ve ben gözlerimizin önünde rüya gibi pasparlak bir hayat göreceğiz. Sevineceğiz ve yüzlerimizde tatlı bir gülümsemeyle şu anki üzüntümüze dönüp bakacağız. Ve sonunda dinleneceğiz. İnanıyorum. Buna tüm kalbimle inanıyorum. O zaman geldiğinde ikimiz de dinleneceğiz.”