MerveT
@Mervetysi
Ben bu hayatta en çok öğrenmeyi ve öğretmeyi sevdim..
Sonsuza kadar öğrenci olmaya aday bir öğretmen...
Kitap, çay , çiçek ve çocuk kalbi sever.
Küçük bir anı defteri... Kendime notlar . . .
Doktorlar, hemşireler ve hastabakıcılar ölüme müthiş alışmışlardı. Kendileri ölmeyecekmiş kadar alışmışlardı. Fiziksel ya da ruhsal hiçbir acıya aldırmıyorlardı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Nasıl yapabiliyor? Yapıyor işte. Olmamış gibi yapabilenlerin dünyası bu,benim değil. Ben yapamıyorum. Ben sosyal bukalemun olamıyorum.Bulunduğum kabın şeklini, bindiğim dalın rengini alamıyorum.
anlaşılmak nasıl kıymetli
Hayatımı zehirleyen şeyleri anlatamayacağımı, anlatamadıkça içimde katılaştıracağımı, sancı yapan bu kistle yaşayacağımı anlamıştı.
Herkesin ayrı bir acısı var hayatta
Ruh ve beden işbirliği yapıyor. Olup biteni derinlerde bir yere saklıyorlar. Ama bu tecrübenin izi incecik , buruşuk bir halde, dokunsan acıyacak bir halde yüzeyde bir yerde duruyor. Olup biten hatırlanmasa bile , dinmeyen bir sızı kendini daima hatırlatıyor.
Bir şey oluyor. Ruhla beden birbirinden ayrılıyor. İnsan ölü gibi oluyor, ama ölü değil.Ruhla bedenin birbirinden ayrı olduğu sırada duygular kayboluyor. Acı çekilmiyor, utanç duyulmuyor.