Ben bu hayatta en çok öğrenmeyi ve öğretmeyi sevdim..
Sonsuza kadar öğrenci olmaya aday bir öğretmen...
Kitap, çay , çiçek ve çocuk kalbi sever.
Küçük bir anı defteri... Kendime notlar . . .
Haritasız ve dümensiz kalmış , gideceği limanı olmayan bir gemiydi. Kendini akıntıya bırakıp sürüklenmek , en azından hareket etmek , hayatta kalmak demekti ki içini acıtan şey de zaten buydu ; yaşamak.
Dünyanın güçlülere ait olmasında şaşacak bir şey yoktu. Köleler , kendi köleliklerine saplantıyla bağlıydı. İş , önünde secde edip tapındıkları altın putuydu onların.
Kitaplar bu adamlarda yaşıyordu. Hayatta hep içkinin ve öfkenin etkisiyle parlayan adamlar görmüştü, bunlarsa düşüncenin uyarısıyla heyecana gelip ateşle, coşkuyla konuşuyorlardı.