Merve Uğurlu
@Mervoza
“Herkes ölünce ardında bir şeyler bırakmalı,derdi dedem. Bir çocuk, bir kitap, bir tablo, inşa edilmiş bir ev veya duvar, yapılmış bir çift ayakkabı.Elinin bir şekilde dokunduğu bir şey, öldüğünde ruhunun gidebileceği bir yer olsun diye.
Böylece insanlar ektiğin o ağaca veya çiçeğe baktığında, sen orada olursun.Ne olduğu önemli değil, dokununca onu değiştirdiğin ve ellerini çektiğinde sana benzeyeceği bir şeye dönüştürdüğün sürece, derdi.
Sadece çim biçen adamla bahçıvan arasındaki fark dokunuştadır.Çimleri biçen adam orada hiç olmamız gibidir; bahçıvansa bir ömür boyu orada olacak.”
“Onları yanmaz verilerle dolduracaksın, gerçekleri boğazlarına tıkıştıracaksın, öyle ki kendilerini tıka basa doymuş ama onca veri sayesinde kesinlikle zeki hissedecekler. O zaman düşündükleri hissine kapılırlar. Hareket etmedikleri halde hareket ediyormuş gibi hissederler. Ve mutlu olurlar. Çünkü o türden gerçekler değişmez. Onlara bir şeyleri yorumlamaları için felsefe veya sosyoloji gibi kaygan zeminli şeyler vermeyeceksin.”
-İnsanlar hiçbir şeyden bahsetmiyor.
-Ah, bir şeylerden bahsediyorlardır mutlaka!
-Hayır hiçbir şeyden bahsetmiyorlar.Genellikle bir sürü araba ve giysi markası ya da yüzme havuzu firması sayıp, ne güzel diyorlar.
Ama hepsi aynı şeyler söylüyor ve kimse kimseden farklı bir şey söylemiyor.
“Asosyalmişim, öyle diyorlar. Kaynaşamıyormuşum. Öyle tuhaf ki. Aslında çok sosyalimdir. Sosyalden ne kastettiğine bağlı tamamen, değil mi?
Bana göre sosyal olmak, seninle böyle şeyler hakkında konuşmak.
Veya dünyanın ne tuhaf olduğundan bahsetmek.”