Kuyucaklı Yusuf'u okumak beni biraz zorlasa da sonu müthiş bir hüzünle doldurdu kalbimi. Hiçbir yere ait hissedememenin ,yaşadığı bu hayata bir yabancıdan farksız olmadığını hisseden canım Yusuf... Henüz küçük yaştayken anne babasını kaybetmesiyle başlıyor bu yabancılık hissi. Bilmediği bir ev, bilmediği insanlar... Bir anda hiç tanımadığı bir yerde buluyor kendini; herkese, her şeye uzak. Bu uzaklık sığındığı yeni evde ve tanımadığı yeni insanlar arasında bir türlü dinmiyordu. Bir şekilde sürüklenip giderken bu bilinmezliklerden Muazzez' e sığınmak, ait olamadığı bu hayatı onunla güzelleştirmek istiyordu ama kader onun yazgısını doğduğu an yazmıştı. Muazzez sadece bir sevda değil, bu karanlık dünyada tutunabildiği yegane aydınlıktı. Tüm çabalar, yeşeren umutlar ve yarım kalan sevgilerle birlikte yeni bir hayata tutunma isteğiyle içindeki yasla atını dört nala meçhule sürüyor...