Edebiyat Kokusu

Edebiyat Kokusu
@Meryemgns
"Dua, imkansızın belini kırar. Allah'a güven."
Muazzam bir şiir bırakıyorum buraya
Gözyaşlarına gülümse Çünkü onlar İçinden parçalar indirirler yeryüzüne Gülümse, gülümsediğin Bil ki seni de bulur Bir de gülümse, gülümsemeyi bilmeyen Bazen de bana gülümse sevdiğim Bakarsın kanadı kırılan kuşlar Uçmaya başlar yeniden Bakarsın yolunu kaybeden yolcu Son durağına yürüyor hasretinin Bu kadar mı zordu bir mumun alevine Dokunmak ve sevmek ıstırabımı Tut ellerimden, hadi gülümse Nurullah Genç youtu.be/e0gjNKJc8js
Edebiyat
Tatil planı hazırsa sıra okuma listenizde!
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik. 💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Âşk neye benzer?
-Aşk neye benzer Ciritçi Abdullah? -Aşk çıkrığı olmayan bir kuyuya benzer düşersen çıkamazsın. -Bakınca ne görür insan? -Kendini. -Bakınca neye aşık olur insana? -Kendinde olmayana -İnsan eksik yanına mı aşık olur? -Tamamlayana aşık olur muhterem -Aşk tamamlanmak mıdır yoksa ebediyen yarım kalmak mıdır? -Kimi yarım kalır ebediyen ama bu yarımlık herkesin bildiği gibi değil bütünden daha büyük... -Kimi de yarım kalmaya talip olur bilmeden. Çok insan gördüm çok kuşlar uçtu bağırlarından da olmayacak gönüllere kondu. Çok acılar çekti insan kanatları yandı olmayan kanatları...🕊🤍
Gönül Dağı
İnsan insanda ziyan olur
"Vaktinde gelmeyen hiçbir şeyin önemi yok. Ben öldükten sonra getireceğiniz çiçeği, çöpe atın. Mezar taşları çiçekten anlamaz." diyor ya şair... Aslında insanın insanda ziyan olduğunu anlatıyor. Bunca kalabalık arasında rast gelemediği insanlara, insana rast gelesin diye dua eder Şeyh Edebali. Hasılı yıllar önce Bosnalı Sâbitin “Burası harabe sultanım, burada kalamam. Ama böyle kırık da gitmeyeyim. Şu yıkık gönlümü sen yapsan, sonra ben yıkılsam gitsem…”dediği o yerdeyim. 🍃
Edebiyat
Hasılı kaderini sev belki seninki en iyisidir!
Deniz kıyısında bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır, Güneş onu yakıp kavurur. O da Tanrı'ya yakarır, keşke güneş olsaydım diye. “Ol” der Tanrı. Güneş oluverir; fakat bulutlar gelir örter güneşi, hükmü kalmaz. Bulut olmak ister. “Ol” der Tanrı. Bulut olur. Rüzgar alır götürür bulutu, rüzgarın oyuncağı olur. Rüzgar olmak ister bu kez. Ona da: “Ol” der Tanrı. Rüzgar her yere egemen olur, fırtına olur, kasırga olur. Her şey, karşısında eğilir. Tam keyfi yerindeyken koca bir kayaya rastlar. Oradan esen buradan eser, kaya bana mısın demez! Tanrı kaya olmasına da izin verir. Dimdik ve güçlü durmaktadır artık dünyaya karşı. Sırtında bir acı ile uyanır. Bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır. Friedrich Nietzsche Friedrich Nietzsche
Alıntı