Selim, herkesin yüzüne bağırmak istedi, kötüsünüz diye… ruhu ezildi. kendi sesini duydu yalnız. sonunda kendi kötülüğünde karar kıldı. canım kötü Selim! insanların arasına karışsam da seni kaybetmenin acısını gideremem… hiçbir yaşantı gideremez bu acıyı…
ben parçalarımı bir arada tutmak için olağanüstü bir çaba harcıyorum, tutmuş benden ne istiyorlar? Selim gibi görünmenin bana neye mal olduğunu bir bilseler. yatağın içinde büzülmüş bu satırları yazarken nasıl kahramanca bir dayanma gösterdiğimi fark etmiyorlar. kimse karşısındakinin parçalanışını görmek istemiyor..