Bizim kültürümüzde çocuk genellikle düşmanlık ya da muhalefet duyguları ya da ifadeleri nedeniyle kendini suçlu hissetmeye zorlanır. Yani, ebeveynlerine kızgınlık duyduğunda ya da bunu ifade ettiğinde veya onlar tarafından konulan kuralları çiğnediğinde, kendini değersiz ya da kendi gözünde aşağılık hissetmeye zorlanır.
Acaba ebeveynler çocuğu güçlü, cesur, bağımsız, her türlü durumla başa çıkmaya muktedir kılmaya mı eğilimlidirler, yoksa ana eğilimleri çocuğu korumaya, itaatkâr birisi yapmaya, hayat hakkında bilgisiz kalmasını sağlamaya veya kısaca 20 yaşına veya daha ileri yaşlara kadar ona çocuk muamelesi yapmaya mı yöneliktir?