İnsan içinde dünya kadar çocukluk taşır. Sonraları, büyüdükçe bu dünya küçülür küçülür de kendine dar gelmeye başlar insan. Geçmişe gidemesen de sana yadigâr kalan çocukluğunu, masumiyetini kaybetme. Kaybedersen eğer, en büyük vazgeçiş budur.
Sevgi, zamandan ve mekandan arınmış safiyane ellerde yere düşerse bu, sevginin suçu değil, insanın suçudur. Çünkü sevgi sınırsızdır, insan sınırlı; sevgi kusursuzdur, insan sakar.