Eslem Yağmur
@Metaforikokur
Sahip olduğum ne varsa, sanki uzaklarda,
Ve asıl gerçeğimi yitirilen oluşturmakta.
Öğrenci
Tıp1
mikro kozmos
28 Aralık
12 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
…Yemekhanede, çamaşırhanede ya da sorguya götürülürken insanların birbirine fısıldadığına göre, Yazar hala kaçakmış. Adaya dönmek üzere yola çıkarken görenler varmış. Bugünlerde yine adada yaşamaya başlayacakmış. Yeniden ağaçlar ekecekmiş adaya. Evler yapacakmış. Eski arkadaşlarından ona yardıma gidenler olacakmış. Ada yeniden canlanacakmış. Bizler tekrar yaşamaya başlayacakmışız. Yeryüzü cennetimizi tekrar kuracakmışız.
“Zaten bir yerde kötülük varsa, oradaki herkes biraz suçludur.”
“Akıllı düşmanından daha çok zarar veren aptal bir dostluk yapmıştım sana.”
Bu adam niye bu kadar kötü…?
Geçen hafta edebiyat hocam sohbetimiz sırasında önermişti, beğeneciğimi düşündüğünü söylemişti. Onun önerisiyle başlamıştım. Yazılı haftası bir dinlenme yeri oldu benim için bu kitap. Livanelinin okuduğum ilk kitabı ve buraya yazdığım ikinci inceleme..
Son ada üslup dil biçim açısından harika değil sade bir dille yazılmış lakin beni rahatsız etmedi. Bu kitabı okuduğum diğer distopik romanlarla kıyasladığımda distopik açıdan eksik yetersiz olduğunu düşündüm. Bu kitapta düşünce polisleri sevgi bakanlıklar 101 numaralı odalar insandan farkı kalmamış domuzlar veya -bence en korkuncu- anne kavramına yabancı insanlar yok. Sistemin başında yenilmez, devrilmez bir başkan yok. Son adanın başkanı bir büyük birader değil o kadar ürkütmüyor.
Hissettiklerimi tam olarak anlatabildim mi bilmiyorum ama distopya okurken korktuğum beni geren şeyler bu kitapta yoktu ama yine de okurken toplum olarak içinde bulunduğumuz durumu bir kez daha farkettim.
Son ada,son sığınak, son insani köşe…
40 evli bir adada yaşayan bir toplum. Kendilerini dünyadan soyutlamış, modern dünyadan uzaklaşmış, lavanta yasemin kokuları martılar çam fıstıkları ile yaşayan 40 aile. Veeee bu adaya sonradan gelen emekli bir başkan.
(Devamı spoiler içeriyor)
Asla anlamadığım şeylerden birisidir insandaki sonu gelmez güç arzusu. Bitmek bilmeyen aç gözlülük…
Adada terör, aleni bir saldırı veya insanların yaşamlarını tehlikeye atıcak bir şey yok. Aksine son derece huzurlu bir yaşam alanı var. Başkan insanları korkutarak veya güvenlerini kazanarak yönetebileceğini biliyor.
Önce kendi kendine düşman oluşturup sorun yapıp sonra kendi oluşturduğu sorunu çözerek (aslında çözemeyerek) ada sakinlerine kahramancılık oynuyor. E kahraman olur da düşman olmaz mı sahnede tabi olur.
“Düşman” olarak da martıları seçiyor. Evet