Sonuca giden yolda zihnin veya bedenin emeği vardır.
Aktif kötü, pasif iyiyi etkisiz bırakırken tersi de mümkündür.
Yürüyen veya koşan, menzile erişir.
Hayat, ne sadece yeşil bir bahçe ne de masmavi denizdir. Gül dikenleri ile, deniz de köpek balıkları ile varlığını devam ettiriyor. İyilik kötülüklerle yan yana yaşıyor.
Gözleri fiziksel görmezliğe mahkûm olmuş kişiye, "kör" demek çok ayıp görüldüğünden; aydınlık ve parlaklık anlamına gelen ve "kalbi ile görüyor" nitelemesini yakıştıranlar, "ruşendil" derler.
Kalbi ile görenler, kem gözlerin senaryolarını anlayabilir, gözün gördüğüne hemen yorum yapmaz, acı dolu ve üzücü bir sahneye şahit olan gözlerden yaş akıtırlar.
Ruşendil; bir yönüyle "yufka yürek"le akrabadır; diğer açıdan "hikmet'le ortaktır. Görürken ayrıca ruşendil olanlar; duble fikrederler, zikrederler, fikhederler ve bazen en küçük ayrıntıdan giderek tablonun bütününü yorumlarlar. Bu ilahi nimet, hakikati bulmak için yolda terleyenlere nasip olur.