Merve
@Mevergunn
in solis sis tibi turba locis
184 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sistem, halk gerçekten özgür irade kullandığında çökerse, o sistem ne kadar demokratiktir?
“Kadın demir parmaklıklara yaklaştı, ellerini üzerine koydu ve metalin serinliğini hissetti. Art arda sıkılan iki kurşunun sesini işitip işitmediğini ona soramayız, yerde ölü yatıyor ve kanı akarak alttaki balkona damlıyordu. Köpek içerden koşarak geldi, sahibinin yüzünü koklayıp yaladı, sonra boynunu dikerek, içinden gelen korkunç bir sesle ulurken bir diğer kurşun, sesini anında kesti. Bu sırada kör bir adam sordu, Bir şey işittin mi, Üç el silah sesi, cevabını verdi diğeri, Aynı zamanda bir köpek de uludu, Ama hemen sustu, üçüncü kurşunla olmalı, İsabet olmuş, köpek ulumasından hiç hoşlanmam.”
Her şeyi görüyorsun ama sistem senden “görmemeni” istiyor. Bu durumda gerçek körlük fiziksel değil, artık politik ve zihinsel.
Reklam
Kafka’nın Dava romanı ilk bakışta bir yargılama hikayesi gibi görünür ancak roman ilerledikce bunun bir hukuk meselesinden çok, insanın varoluşu ve hakikat kavramı ile ilgili bir sorgulama olduğu anlaşılır. Josef K.’nın suçu hiçbir zaman açıklanmaz ve mahkeme giderek soyut, ulaşılmaz ve anlaşılmaz bir yapıya dönüşür. Ancak kitabın bence asıl noktası, Josef K.’nın katedralde bir rahiple “karşılaştığı” sahnedir.
Rahibin anlattığı “Kanun Önünde” hikayesi, aslında Josef K.’nın durumunun bir özeti gibidir. Bir adam hayatı boyunca kanuna girmek için kapıda bekler, kapıcı ona kesin bir yasak koymaz ama içeri de almaz. Adam ise bu belirsizliği mutlak bir engel olarak kabul eder ve ömrünü izin bekleyerek geçirir. Üzücü nokta ise, kapının yalnızca ona ait olduğunun ölüm anında söylenmesidir. Yani kapı hiçbir zaman gerçekten kapalı değildir, adam içeri girmeyi denememiştir.
İnsan çoğu zaman dışsal bir engel yüzünden değil, kendi korkusu ve edilgenliği yüzünden aksiyon alamaz. Otoriteyi sorgulamaktansa ona inanmayi tercih eder. Belirsizlik karşısında risk almak yerine bekler. Josef K. da benzer bir şekilde mahkemeyi anlamaya çalışır, savunmalar hazırlar, bağlantılar kurar. Ancak sistemi gercekten zorlayacak bir cesaret göstermez. Hep bir açıklama, bir davet, bir izin bekler.
Hakikat tamamen kapalı değildir, ama ona yönelmek sorumluluk ve cesaret gerektirir. Trajedi ise burada yatar. İnsan zincirli değildir, ama çoğu zaman kendi korkusuyla yerinde kalmayı seçer.
