Tanrı aşkına, kafanızdan atın bu hastalıklı fikirleri ve beni boş yere yıpratmayın.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ben artık iyice görüyorum bütün bunların heves olduğunu. Bizim neyimiz yetmiyor size, canım, siz onu söyleyin! Sizi seviyoruz, siz bizi seviyorsunuz, hepimiz hoşnutuz, mutluyuz... Daha ne olsun?
Akşam olurdu ve ölümcül bir keder çökerdi içime, saat dokuzda yatılı okula gitmem gerekirdi, orada da her şey yabancı, soğuk, katı olurdu, mürebbiyeler pazartesi günleri çok acımasız olurdu, kalbim kırılırdı, ağlamak isterdim, bir köşeye geçerdim, tek başıma yapayalnız ağlardım, gözyaşlarımı saklardım, bana tembel derlerdi, ama asla bu yüzden, okumak zorunda olduğum için ağlamazdım.
Yabancılar arasında yaşamak, yabancı bir merhamet aramak, kendini gizlemek ve zorlamak zor ve ağır bir şey olabak elbette, Tanrı yardımcım olsun. Sonsuza dek kimsesiz kalamam.
Pokrovski bana sık sık kitap veriyordu, önceleri uyumamak için okuyordum, sonra daha dikkatle, sonra da aç gibi okumaya başladım, önümde bir sürü yeni şey, daha önceden bilmediğim, tanımadığım şeyler belirtmişti. Yeni düşünceler, yeni izlenimler bir anda, gür bir sel halinde kalbime hücum etti.