“Gündelik hayatımla arama, yaşanmamış rüyaların azabı girmişti. Hayat oyununu en büyük ciddiyetle oynamağa hazırlandığım bir anda geçmiş yıllar, karşıma dikiliyor ve benden hesabını soruyordu. O günden sonra artık bir an bile yalnız değildim; soframda, yatağımda, çalışma masamda bir misafir, dişleri hiddet ve kinden kısık, gözlerinde boşa gitmiş bir ömrün bütün bıkkınlığı toplanan bir zavallı vardı ve bana pişmanlığın şuuruyla kısılmış sesi durmadan fısıldıyordu: “Ömrünü, ömrünü ne yaptın?””
Ahmet Hamdi Tanpınar, “Bir Yol”, Hikâyeler
Çocuktum, anneme “Ağaca çıkmama yardım et” dedim. Annem: “Başkasının çıkardığı yerden inemezsin, düşersin.” dedi. Ve ben bunu hayatım boyunca hiç unutmadım. Ne kadar doğru olduğunu büyüyünce anladım. -Ali Şeriati