Zaman usulca dokunuyor geçmişin izlerine,
bir rüya gibi soluklaşıyor eski sesler, eski hisler.
Geceler artık sessiz, yollar başka yönlere açılmış,
ve biz, farklı gökyüzlerinin altında yürümeye devam ediyoruz.
Bir zamanlar içimize işleyen kelimeler,
şimdi rüzgârla savrulan yapraklar gibi,
geldiği gibi gidiyor, tutunmadan, iz bırakmadan.
Hayat, kimi zaman düğümler atar,
kimi zaman çözüp akışına bırakır.
Ve biz, olması gerektiği gibi,
kendi zamanlarımızda kaybolmadan ilerleriz.