İnsan yaşamındaki sıkıntıların sevginin ifade edilmesi güçlüğünden kaynaklandığını söyleyebilirim. Bu ifade güçlüğü insan mutsuzluğunun kaynağı değil midir?
" Kendinden hoşnut olmamakla öfke, bunalım arasında bir fark var" bir şeyden hoşnut olmayabilirsin ve o konuda bir şeyler yaparsın: Almanca bilmiyorsan, öğrenirsin. Yazmanın üzerine gitmediysen, üzerine gidersin. Birine öfkelendiysen ve bunu bastırdıysan, bunalıma girersin. Ben kime öfkeliyim? Kendime. Hayır, kendine değil. Kime? Daima benim kalben olmak istemediğim şey olmamı isteyen anneme ve tanıdığım diğer bütün anneler ve kalben olmak istemediğimiz şeyler olmamızı istiyormuş gibi görünen topluma: Ben bu insanlara ve simgelere öfkeliyim.