Saçların göğsüne buklelerle iniyordu.
İçine dünyaları sığdırmış gibiydi, bel çukurun.
Tenin vahşi insanlara inat süt kokuyordu.
Ve bir o kadar ipektendi kalbin...
Ellerin bağ bozumu nefis bir içecek.
Gözlerin verilmiş en güzel nimetti.
Anlamadılar seni,
Kavrayamadılar sözlerini...
İliklerine kadar aşktın.
Sevgiydi anotomin,
Kimseler bilemedi...
Mihrimah