Dünyanın en güzel kitabının en güzel sayfalarını okuyorum belki de ama benim zihnim yine başka yerlere dalabiliyor. Bir dakika sonrasının bile belirsiz olduğu bir yaşamda ne hazin bir ruh hali!
Reklam
“Kimse birbirini sevmek zorunda değil ama saygı duymak zorunda” cümlesini kuran birisinden hep bir saygısızlık gördüm. Bu hiç şaşmıyor.
İnsan onurunu bir toplama kampında bile koruyabilir. Dostoyevski bir keresinde şöyle demişti: Beni korkutan tek şey var: Acılarıma değmemek.
En son ölüm döşeğinde her şey film şeridi gibi geçerken bazı şeylerin o kadar da hızlı geçmediğini göreceğiz büyük ihtimal... Bu sefer de unutmayacağız ama öleceğiz... 50 dirhem çok da fark etmeyecek... Onu da unutacağız.
Hayatta anlamlı ne varsa anlamını yitirmişti.
Hissettiğim sadece var olmanın kendi hazzıydı.
