Karanlıkta yürürken ayağım kaymış ve bir boşluğun içinde yuvarlanmaya baslamisim gibi.Kalbim mezarim olmuştu.Kafamı uyusturmaya başladım .Kendimle aramdaki mesafe gitgide artmaya başladı.Bir süre sonra tam ortadan ikiye bölündü hayatim.Bir yanım diğer insanları oyalarken,diğer yanım yavaş yavaş ölüyordu
Bir daha ki sefere beni de cagir,birlikte ağlayalım
Tek başına aglayan kadınları daha ne kadar kaldıracak bu yorgun,bu yaşlı ,bu bütün kötülüklerden beli eğilmiş, bu dizleri üzerine çökmüş, bu hor ve kaba kullanılmış dilsiz dünya ?sahi bu dünyanın bir dili var midir? Bunca dilin konuşulduğu dünyanın dilsizlik sancısı
Tek başına aglayan kadınlar.Dünyanın kırık kalbi...