Hatice
@Mimhtc
“Okuduğun kitapsın sen, uğraştığın konusun. Kendini kaptırdığın oyun, kendine arkadaş seçtiğin adamsın, kişisin…”
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabı okumadan evvel bir karıştırdım ve anlamaya çalıştım, bir tür deneme gibi yazılmış ve beni etkileyen durup düşündüren dikkatimi çeken kısımların altını çizdim ilk okumada. Sonra analiz etmek için oturdum ve şöyle bir düşünce geldi, çizdiğim yerleri kapağın ilk sayfasına sırayla el yazımla yazıp genel bir tabloyu görmek istedim, beni ne etkiler benim dikkatimi hangi cümleler çeker gibi kısaca bir beğeni özetimi görmek istedim. Çünkü insanın en evvel ihtiyacı ve hatta görevi kendini bilmesi. Benim dikkatimi neler çekiyor mesela hangi cümleler beni duygulandırırken hangileri şaşırtıyor hangileri durup uzaklara baktırıyor beni hangileri aklımdan uçup gidiyor çok da üzerinde durmuyorum. Bunu görmek açısından küçük bir oyuna çevirdim ve çok keyifli bir kitaptı. Tek tek bakmak yerine büyük resmi görme odaklı okudum ve en can alıcı cümle şuydu benim için;
“Bir yol aramayı bırak artık, sen varmak istediğin yere karar ver. Yol önüne açılacaktır.”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bu nasıl bir kitaptı… bir kitap mıydı ben neyin içindeydim okurken.. ailem sevdiklerim onları kaybetme korkum, gözyaşları içinde okudum…
Yazar sizsiniz gibi, anlatan kişi sizsiniz, babasını kaybeden sizsiniz gibi…
İnanılmaz bir gerçeklikle alıyor sizi içine bu roman. Yas nedir ve nasıl yaşanmalıdır bunu çok gerçekçi bir yerden anlatıyor. Bazı cümleler öyle çok yakıyor ki içinizi kısacık ama sizi dakikalarca gözyaşlarınızla boşluğa baktırıyor..
“Babam öldü ve babam ölüyor…tümüyle farklı iki cümle.”
“Yazlarla ne yapacağımı bilmiyorum, onlar babamla, annemle, evle ve bahçeyle ilintiliydi, durmadan ortaya çıkan tüm anılarla ne yapacağımı bilmiyorum, geçmişle ne yapacağımı bilmiyorum, gelecekteki günlerle ne yapacağımı da.. ilerde ortaya çıkacak tüm sorularla ne yapacağımı bilmiyorum…”
İyi okumalar diliyorum herkese…
“Yalan, bu dünya, yalan…Aynadaki yalan…
Yalan ama, bir gerçeğin yalanı…Aynada gördüğün her şey o da, hiçbiri o değil…”
Hayranlıkla okuduğum nadir kitaplardan… Necip Fazıl’ın bundan bir önceki okuduğum kitabı “O ve Ben”di. Hemen ardından bu romanı okudum ve okudukça aslında kendi hayatını romanize ettiğini gördüm.
Üslup, dil ve kelimelerle dans edercesine, ama yormadan ve apaçık vurucu ifadeler tek kelimeyle hayran bıraktı. Kitabı elime her aldığımda ne kadar da geç tanışmışım Necip Fazılın diliyle diye kendime sitem ederken buldum.
Gelelim romana, baş karakter Naci. Bir müslüman olarak kendimden bir şeyler bulduğum bir karakter. Doğru olandan emin, adı gibi emin, ama şeytani hatarlarla (vesveselerle) zorlanan ve yine Allah’ın lütfuyla karanlıklardan aydınlığa çıkılan havf ve reca (ümit ve korku) arası bir hayat.. Allah bizi daima dininde sabit kılsın ve akıbeti güzel olanlardan eylesin.
Günaha olan yaklaşımı, günah-tevbe kavramı kitapta en hayran kaldığım ifadelerle yer alıyordu.
Mesela;
“O günah ki, insanı küçültür ve sığınmaya zorlar, kibir ve azamet taslayan ibadetten daha hayırlıdır.”
“Rahmet kapısını açan günah mı?…Evet..ama usûl değil!..Rahmet kapısını açık tutan ibadet mi?…evet, ama cepte keklik değil….Allah’tan hem ümidini kesmek küfür, hem de emin olmak, kendisini emniyette bilmek..”
Ne fasih bir anlatım ve ne vurucu bir ifade ve ne kadar gerçek… Necip Fazıl okurken şu hisse kapılıyorum, evet birçoğu iç dünyamda hissettiğim şeyleri nasıl bu kadar ben gibi dile dökebiliyor, nasıl tek cümleyle bu kadar evet işte bu! dedirtebiliyor, belki sayfalarca yazılması gereken şeyleri…
Ayrıca islam hakikatine dair pasajları, kaba sofraların yaşadığı değil gerçek islam ahlakı üzerine yazıları da müslümanca duruş için dikkate alınasıydı. Özellikle yozlaşmanın had
Beğendiğim bir kitap oldu.
“İnsanı tanımak isteyen, kendisinden başlamak zorundadır. Zira en kolay, açık ve dolaysız bilgiye ulaşabildiğimiz insan kendimizden başkası değildir.”
Kitap bu vurucu cümleyle beni içine aldı ve neden okumalıyız, neyi öğreniyoruz, bunu ne için yapıyoruz gibi soruların farkında olarak başlangıç yaparsak yolun devamında istediğimizi inşallah elde etmiş olacağız. Kitapta 6 ana bölüm var; giriş, deneyim, kitap seçimi, zaman yönetimi, okul, akademi ve sonuç. Beni en çok deneyim kısmı etkiledi. Çünkü reel hayatın içinden bir yaklaşımla konuya giriş yapması aslında neden okuyup öğrenmeliyiz sorusunun cevabı da olmuş oluyor.
“Öğrenmek yaşamayı öğrenmektir.”
“Bakmayı bilen bir göz baktığı her yerden bir şey öğrenir. Yaşama dair meşguliyetler, hayatı ciddiyetle gözlemleyenler için boşa giden vakitler değildir.”
“Aile ile ilgilenmek vakit kaybı mıdır?” sorusunu açtığı kısım bence kitaptaki en mühim kısımdı. Çünkü birçok insan ilim tahsili yaparken kendi ailesini ihmal etme tehlikesine düşüyor. Çoğu zaman aklımı kurcalayan acaba bu çağa çocuk getirilir mi, zaman kötü vb. gibi sorularıma cevap oldu. Şöyle söylüyor yazar;
” Kendimde de müşahede ettiğim bir diğer nokta, evlat sahibi olmanın insanı genç bir erkek olmaktan “baba” olmaya götürdüğü, böylece hayatındaki her şeyin değiştiği gerçeğidir. Bir baba, çoğu zaman bir gence nazaran nefsine daha hakimdir. Nefsini evladı için pek çok durumda dizginlemektedir. Artık gençliğine oranla havailiği azalmıştır. Nefis terbiyesinin ilim tahsilindeki öneminden bahsetmesi anlamında bu ifadeler çok anlamlıydı benim için.
Çocuk yetiştirmek 3 soruyu bize sıkça sordurur diyor yazar;
1-Çocuğmu ahlaken nasıl yetiştirebilirim?
2-Çocuğumu dinen nasıl yetiştirebilirim?
3-Çocuğumun teorik eğitim sürecini nasıl yönetmeliyim?
3 soruyla da yazar kendi
ENFES BİR BAŞUCU KİTABI
Kitap tam bir başucu kitabıydı, muazzam tespitlerle dolu, zamanımızın varoluşsal sancılarına cevap niteliğindeydi. Günümüzde yaşanan birçok sorun bölümler halinde ele alınmış. Örneğin çocukluk ve büyümek üzerine, ailemiz ve geçmişine, kendini bilmekten, depresyona, hayata anlam katmaktan, minimalizme, travma sonrası büyümeden, ölüm ve yasa, bağışlamaktan, narsisizme, empatiden, iletişime, dengeden, iş ve eş seçimine kadar onlarca başlıkla tabiri caizse bir insanın hayatındaki tüm ana konulara değinilmiş. Birçok konuda farkındalıkla beraber okuyucuyu daha aktif bir davranışsal yönelime de itiyor.
Kemal Sayar’ın en sevdiğim özelliklerinden biri tarih boyu yaşamış özel şahsiyetlerden, yazar, düşünür ve psikiyatrlardan alıntılar yapması… Böylelikle kitabı okurken başka dünyalara kapı aralıyor ve o konuda derinleşiyorsunuz. Kitaptaki alıntılar sayesinde okuma listeme birçok kitap dahil etmiş oldum.:)
Kitaptan bazı alıntılar;
“Nasıl güneşe ve ölüme çıplak gözle bakamıyorsak kendi mağaralarımıza, gölgemize, karanlığımıza bakmak da zordur. Yanmayı göze almayan bilemez. Ama kahraman da bilmeye gelendir. Kendi hayatlarımızın kaptanlığını bu bilme seferinin sonunda elde ederiz.”
“En derin umutsuzluklarda nice güneşler saklıdır, hakikat ve güzellik o yeis anlarında, başka türlü bilemeyeceğimiz bir berraklıkla gözümüze ışıldamaya başlar.”
Kitabı okurken fazlasıyla altını çizdiğim cümle oldu,
farklı zamanlarda ara ara açıp bakmak çok keyifli olacak. Kemal Sayar, zaten okuyup da size bir şey katmaması mümkün olmayan bir yazar…
Keyifli okumalar….