Hatice
@Mimhtc
“Okuduğun kitapsın sen, uğraştığın konusun. Kendini kaptırdığın oyun, kendine arkadaş seçtiğin adamsın, kişisin…”
Mimar
Lisans
76 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabı okumadan evvel bir karıştırdım ve anlamaya çalıştım, bir tür deneme gibi yazılmış ve beni etkileyen durup düşündüren dikkatimi çeken kısımların altını çizdim ilk okumada. Sonra analiz etmek için oturdum ve şöyle bir düşünce geldi, çizdiğim yerleri kapağın ilk sayfasına sırayla el yazımla yazıp genel bir tabloyu görmek istedim, beni ne etkiler benim dikkatimi hangi cümleler çeker gibi kısaca bir beğeni özetimi görmek istedim. Çünkü insanın en evvel ihtiyacı ve hatta görevi kendini bilmesi. Benim dikkatimi neler çekiyor mesela hangi cümleler beni duygulandırırken hangileri şaşırtıyor hangileri durup uzaklara baktırıyor beni hangileri aklımdan uçup gidiyor çok da üzerinde durmuyorum. Bunu görmek açısından küçük bir oyuna çevirdim ve çok keyifli bir kitaptı. Tek tek bakmak yerine büyük resmi görme odaklı okudum ve en can alıcı cümle şuydu benim için;
“Bir yol aramayı bırak artık, sen varmak istediğin yere karar ver. Yol önüne açılacaktır.”
Bu nasıl bir kitaptı… bir kitap mıydı ben neyin içindeydim okurken.. ailem sevdiklerim onları kaybetme korkum, gözyaşları içinde okudum…
Yazar sizsiniz gibi, anlatan kişi sizsiniz, babasını kaybeden sizsiniz gibi…
İnanılmaz bir gerçeklikle alıyor sizi içine bu roman. Yas nedir ve nasıl yaşanmalıdır bunu çok gerçekçi bir yerden anlatıyor. Bazı cümleler öyle çok yakıyor ki içinizi kısacık ama sizi dakikalarca gözyaşlarınızla boşluğa baktırıyor..
“Babam öldü ve babam ölüyor…tümüyle farklı iki cümle.”
“Yazlarla ne yapacağımı bilmiyorum, onlar babamla, annemle, evle ve bahçeyle ilintiliydi, durmadan ortaya çıkan tüm anılarla ne yapacağımı bilmiyorum, geçmişle ne yapacağımı bilmiyorum, gelecekteki günlerle ne yapacağımı da.. ilerde ortaya çıkacak tüm sorularla ne yapacağımı bilmiyorum…”
İyi okumalar diliyorum herkese…
“Yalan, bu dünya, yalan…Aynadaki yalan…
Yalan ama, bir gerçeğin yalanı…Aynada gördüğün her şey o da, hiçbiri o değil…”
Hayranlıkla okuduğum nadir kitaplardan… Necip Fazıl’ın bundan bir önceki
Beğendiğim bir kitap oldu.
“İnsanı tanımak isteyen, kendisinden başlamak zorundadır. Zira en kolay, açık ve dolaysız bilgiye ulaşabildiğimiz insan kendimizden başkası değildir.”
Kitap bu vurucu cümleyle beni içine aldı ve
ENFES BİR BAŞUCU KİTABI
Kitap tam bir başucu kitabıydı, muazzam tespitlerle dolu, zamanımızın varoluşsal sancılarına cevap niteliğindeydi. Günümüzde yaşanan birçok sorun bölümler halinde ele alınmış. Örneğin çocukluk ve büyümek üzerine, ailemiz ve geçmişine, kendini bilmekten, depresyona, hayata anlam katmaktan, minimalizme, travma sonrası büyümeden, ölüm ve yasa, bağışlamaktan, narsisizme, empatiden, iletişime, dengeden, iş ve eş seçimine kadar onlarca başlıkla tabiri caizse bir insanın hayatındaki tüm ana konulara değinilmiş. Birçok konuda farkındalıkla beraber okuyucuyu daha aktif bir davranışsal yönelime de itiyor.
Kemal Sayar’ın en sevdiğim özelliklerinden biri tarih boyu yaşamış özel şahsiyetlerden, yazar, düşünür ve psikiyatrlardan alıntılar yapması… Böylelikle kitabı okurken başka dünyalara kapı aralıyor ve o konuda derinleşiyorsunuz. Kitaptaki alıntılar sayesinde okuma listeme birçok kitap dahil etmiş oldum.:)
Kitaptan bazı alıntılar;
“Nasıl güneşe ve ölüme çıplak gözle bakamıyorsak kendi mağaralarımıza, gölgemize, karanlığımıza bakmak da zordur. Yanmayı göze almayan bilemez. Ama kahraman da bilmeye gelendir. Kendi hayatlarımızın kaptanlığını bu bilme seferinin sonunda elde ederiz.”
“En derin umutsuzluklarda nice güneşler saklıdır, hakikat ve güzellik o yeis anlarında, başka türlü bilemeyeceğimiz bir berraklıkla gözümüze ışıldamaya başlar.”
Kitabı okurken fazlasıyla altını çizdiğim cümle oldu,
farklı zamanlarda ara ara açıp bakmak çok keyifli olacak. Kemal Sayar, zaten okuyup da size bir şey katmaması mümkün olmayan bir yazar…
Keyifli okumalar….