Tanıklık ettiğim bütün cenaze törenlerini birazcık komik bulurum. Ölüden hoşlanılsın hoşlanılmasın, matem konusundaki uzlaşı, baştan savma ritüeller, profesyonel mezar vaizlerinin sıkılmadan söyledikleri yalanlar, bana yalnızca bu telaşlı veda sahnelerini komik yada sefil bulma seçeneği bırakır.
Zamanla, boş yere bekliyor oluşuma alışmaya başladım. Hiç kavuşma ümidi olmadan beklemek mümkünse, işte ben onu yaptım, aslında bugün hâlâ bekliyorum. Beklemek benim tabiatım haline geldi, nafilelik uzun süredir incitmiyor beni.