İnsanın mümkün olduğunca bilmezden gelmesinin daha iyi olacağı şeyler vardır, demişti Amada. Ancak insanın bunları sonsuza dek öğrenmemesi mümkün değildi. Zamanı gelince, insan iki kulağını kapatsa bile bir şekilde o ses havayla süzülüp gelir, o kişinin yüreğine girer ve onu yiyip bitirirdi.
Hiçbir şey olduğu gibi kalmıyordu. Zaman da kaybolup gidiyordu. Ardımda bıraktığım zaman birbiri ardına ölü kum taneciklerine dönüşüyor, yok olup gidiyordu.
Meyve fotoğrafı çekerken meyvenin büyüklüğünün anlaşılmasını kolaylaştırmak için yanına cetvel niyetine sigara paketi konması sık yapılan bir şeydir; ne var ki benim hafızamdaki görüntülerin yanına konan sigara paketi de o sıradaki hislerime ve tabii kendi keyfine göre uzayıp kısalıyor gibi. Hafızamın sınırları içindeki olaylar ve görüntüler bir şekilde aralıksız hareket ederek değişiyor sanki ya da buna karşı koyar gibi, değişmemesi gereken cetvel de hareket ederek değişiyor.