İnsanın kendisine sınır koymayı beceremediği bir kültürde büyümek mümkün değildir.
Sorumluluk almadan, başkalarının yükünü sırtlanmadan büyümek mümkün değildir. Arzularımızın hemen tatmin bulduğu, sabır ve kanaatin unutulduğu bir iklimde büyüyemeyiz.
Nefsinden feragat etmeyi bilmeyen kişi, kemalat dairesinden içeri adım atamaz.
Olmak, sabır ister.
Hem üretimde hem tüketimde her bir insana yer verseniz dahi, insanı üretici ve tüketici işlevine indirgemek, hümanizm değil, ancak insanliktan çıkarma, makineleştirme olabilir.
Onları "düzgün" ve disiplinli vatandaşlar haline getirseniz dahi insanları beyin yıkayan bir eğitimden geçirmek insanlık dışıdır.