Insan dolu oldukça çarpışır.
Içinde isimler, iddialar, kırgınlıklar, haklılıklar taşıdıkça her karşılaşma bir savaşa döner. Çünkü kayık boş değildir;
içinde "ben" oturuyordur.
Biri sana çarptığında hemen öfkelenirsin. Ama aynı kayık boş olsaydı, kime kızacaktın?
Boş kayık olmak budur:
Hayattan geçmek ama kendini merkez sanmamak.
İnsanların sözlerini kişisel almamak.
Rüzgârın yönünü, suyun dalgasını, başkasının cehaletini kendi varlığına saldırı zannetmemek.
Boş olan incinmez.
Boş olan kavga etmez.
Boş olan geçer gider.
Ve tuhaf olan şudur:
Insan boşaldıkça yok olmaz; ilk kez gerçekten var olur.
-Osho