Sanki barmaqlarımın ucunda yoxa çıxan qar dənəcikləri mənim deyə bilməyəcəyim bir həqiqəti ifadə edirdi. Mənim döz ehtiyatım çox məhdud idi, fikrimi ifadə etmək üçün söz tapa bilmirdim. Necə deyim, sanki qar dənəciklərini tutub saxlamaq xoşbəxtliyi əldə etmək kimi bir şeydir . Bir anlıq qar dənəciyinə sahib olursan, o yox olanda isə yerinə heç nə gəlmir.
Anam deyəndə ki, atam dəlidir, o heç də zarafat etmirdi. Əgər bu gün psixoterapevt atamın sağlamlığına qiymət verməli olsaydı, ona “şəxsiyyət problemi” diaqnozu qoyardı. Ki bu həyatı boyunca heç vaxt müalicəsi etdirilməyən xəstəlikdir.