Mnre
@Minissss
Aradığım son umudu
bir insanda sanmışım,
meğer o da beni hiç sevmeyenmiş.
Rüyalarımda hâlâ
onun yüzünü görüyorum,
utanarak, inkar ederek,
ama kalbimden söküp atamadan.
Ne acı…
Bütün inancımı kaybetmişken,
tutunacak dal diye
beni hiç istemeyen birini seçmişim.
Demek ki sevmek,
bir insanı değil,
kendi yarasını beslemekmiş.
Ve ben hâlâ seviyor muyum
rüyalarımda bile,
beni hiç sevmeyeni?
Evet… işte sitemim buradan doğuyor:
Sevgim bile bana ihanet ediyor.
"İki Dünya”
Mahrumum, her şeyden uzak,
Her adımda boşluk, her nefeste darıxma.
Ama içimde bir yer var,
Tanrısal, vahşi, özgür, parlak.
Hayaller uçuyor, renkler titriyor,
Her an heyecan, her an tutku.
Gerçek karanlık, yoksul, sınırlı,
Ama ruhum yükseliyor, özgür, sonsuz.
İki dünya bir anda,
Biri ulaşılamaz, biri içimde.
Ve ben sadece izliyorum,
Büyülenmiş, titrek, bütün.
Sessizlik yayılır kainatda,
Uzak ama her yere dokunan.
Zamanın sınırları eriyip giderken,
Renkler içimde titreşir, dans eder.
Bir haz, bir hüzün,
Tanıdık ve yabancı bir arada.
Tuhaf bir ışık parlıyor,
Ve ben sadece izliyorum,
Büyülenmiş, meraklı, sonsuz.
Her nefeste hayat yeniden doğuyor,
Her an bir mucize,
Ve ben bu mucizenin içinde
Sessiz, azad, bütün.
“Tuhaf Işık”
Sessiz bir nefes,
Uzak ve yakın bir an.
Zaman donmuş,
Ama renkler içimde dans ediyor.
Bir hüzün, bir haz,
Dokunulamayan ama hissedilen.
Her şey tanıdık,
Ama bir o qədər yabancı.
Tuhaf bir ışık gibi,
İçimde parıldayan,
Ve ben sadece izliyorum,
Hem meraklı hem büyülenmiş.
“O Anın İçinde”
Sakin bir nefes gibi gelir,
Dünyadan uzak, ama içimde.
Sessiz bir dalga, hafif bir ışık,
Kalbimi sarar, özgürlükle dolu.
Zamanın kıyısında durur,
Geçmişle şimdi kucaklaşır.
Gözlerim kapanır, ruhum uçar,
O anın içinde kendimi bulurum.
Her şey sanki daha hafif, daha saf,
Biraz hüzün, biraz sevinçle dolu.
Sanki dünya susar, yalnızlık konuşur,
Ve ben o seste kaybolur, yükselirim.
O hisler gibi —
Derin, ama hafif,
Sessiz, ama her şeyi anlatan,
Kalbimin en derinlerinde yaşayan.