Mnre
@Minissss
Sıkıca
Sıkıca çektin beni kendine,
sanki düşmekten korur gibi,
sanki dünyanın tüm soğukluğunu
tek dokunuşla siler gibi.
Omzuna yaslandım,
kalbinin sesiyle bütünleşti nefesim.
Zaman kayboldu aramızda,
hiç gitmeyecekmişiz gibi.
Ama her sarılmanın bir sonu var,
eller bıraktığında anladım.
Bazı kucaklamalar,
ayrılığın habercisidir aslında.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
O Ev
Bir eşiğinde durduk o evin,
duvarları düşlerimizle sıvalı,
kapısı belki de hiç açılmayacak bir gelecek.
Sen bir oda seçtin kendine,
ben pencereden dışarı baktım.
İçeriye girsek ne olurdu?
Birlikte yaşanmışlık ekler miydik duvarlara,
yoksa gölgemiz bile sığmaz mıydı bu eve?
Bir ihtimal gibi kaldı,
boş odalarında yankılanan sesimiz.
Ne anahtarını aldık,
ne de kapısını sonuna kadar açtık.
O gün,
duvarları hayallerimizle boyanmış,
pencereleri umutla aralanmış bir evin eşiğinde durduk.
Senin sesin, odaların içinde yankılanan bir ihtimaldi,
benim gözlerimse
duvar çatlaklarında saklanan geçmişi izliyordu.
Balkonda duran boş sandalye,
oturmadığımız akşamların sessizliğini taşıyordu.
Mutfağın köşesinde bir fincanlık yer vardı,
ama o kahve hiç pişmedi.
Görüyor musun,
bu ev bizim olmadı,
belki de hiç olamazdı.
Yine de bir anlığına,
orada bir "biz" var sandık.
Seninle Kırık Bir Zaman
Sana her adım attığımda,
Zaman geriye akmaya başlardı.
Birlikte kaybolduğumuz anlar,
Şimdi, kırık bir hatıra gibi yüreğimde.
Bir bakışınla dünya dururdu,
Bir gülüşünle her şey yeniden başlardı.
Ama sonra sen,
Bir yabancı gibi kayıp oldun.
Sana her "merhaba" dediğimde,
Bir "hoşça kal" kayboluyordu içimde.
Çünkü biz, bir zamanlar
İç içe geçmiş bir hikâye gibi başladık,
Ama sonu, hala silik.
Belki de seninle kırık bir zaman,
Bir kalp ağrısı gibi kaldı içimde.
Ve her geçen gün,
Bir başka "belki"yi seviyorum,
Ama seni, yine de en çok seviyorum.