Şibumi (渋み) — XIV əsrdə meydana çıxmış, ağızbüzüşdürən xurma dadını andıran gözəllik hissidir. Şibumi deyilən zaman həm də yaşıl çayın acıtəhər dadı yada düşür. Şibumi dərk etmək üçün çətindir, bu hiss sadəcə insana uzun-uzadı izahı olmadan gələn hissdir. Şibumi mövcudluğun, sadəliyin, kişiliyin, gözəllikdən imtinanın, işlənməmiş formanın, natamamlığın acılıq hissini ötürür.
Məsələn bu gilin təbiiliyini hiss etdirən çay dəsti ola bilər. Onlar sanki dəniz kənarında tapılmış balıqqulağıya, ağac parçasına oxşaya bilərlər. İnsan, çay fincanı, qılınc, geyim, şe'r, rəsm də şibui ola bilər. Mətndə şibuy sözləri axıra qədər deyilməmiş formada, "gözəl" sözlərdən azad ifadə edilir. Şibumi bəzi müəlliflər tərəfindən xüsusi səy tələb etmədən alınan mükəmməlik, sakitlik, ruhun sadəliyi kimi təsvir olunur.