Yaşamı boyunca pek çok kez fark etmişti Veronika,tanıdığı bir sürü insan başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzgünmüş ve yardım etmek istiyorlarmis gibi söz ederlerdi ama işin gerçeği başkalarının acılarından zevk aldıklarıydıı, çünkü böylece kendilerinin mutlu ve şanslı olduklarına inanabiliyorlardı
"Yağmurun altında insanlar biçimsizdiler
Şimdi sen olsan ortalık şenlenecekti
Sanki birdenbire ışıklar yanacaktı
Oysa ben içimdeki kandili söndürecektim "
İlk sonbahar yağmuruyla oturduk hayli dertleştik
Ben camın önündeydim o arkasındaydı
Sen İzmir taraflarında uzakta bir yerdeydin
Dünden bugüne çektiklerim eksilmedi dedi yağmur bana
Eksilmeyecek dedi bugünden yarına
Bir hiçliğin koynunda istifham gibi büyüyeceksin
Sual sorduğun her şey senden sual soracak
Bitirdim sandığın vakit başladığını göreceksin
Yağmurun altında insanlar biçimsizdiler
Şimdi sen olsan ortalık şenlenecekti
Sanki birdenbire ışıklar yanacaktı
Oysa ben içimdeki kandili söndürecektim
Atilla ilhan
İstifham= anlamak isteme, sorgulama demek olsada günümüzde "soru" olarak bilinir.