Şimdiye kadar şiirlerinizi hiç bir yere yollamadığınızı yazmanız beni duygulandırdı. Ne yapıyordunuz bunca yıl şiirlerinizle baş başa? Bakmayın takılıyorum, zira biliyorum ki yazdığımız şiirlerde başkalarının hakkı yoktur. Ne var ki 'ene' şiiri eninde sonunda dışarıya arz eder. Tasavvufi disiplinin dışında bunu engelleyecek bir disiplin bilmiyorum. Ancak bir derviş şiiri saf şekilde "Allah rızası" için yazar. Orda şairlik, azgın 'ene'siyle birlikte şeyhin ayaklarının altına konur. Kalem buyrukla ele alınır ya da buyrukla ebediyen bırakılır. Artistik iddialar bitmiştir. Zirvede bir şair olunsa bile. Ah, o dünyalardan uzağız. Muhitimizi oluşturan küçücük cenderemizde yakındaki duvarlardan yansıyan kendi sesimizin karışık tesirleri altında zorlukla nefes alıyoruz.